مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٩٢

در مدحت حضرت امير المؤمنين على بن ابى طالب ( ع )

به ذقن دل چو درافتد به غلط * در كشيدنش ز عنبر رسنم

بر قمر گاه مثال كلفم * با صنم گاه نظير شمنم

افعيم زان تن مردم بگزم * كژدمم زان دل عاشق بزنم

نرگسش گفت كه من نيز ز مكر * با دو صد حيله و دستان و فنم

گاه جادووش و آهوروشم * گاه شيرافكن و لشكرشكنم

گاه چون ترك كمانكش ز مژه * قدر اندازم و ناوك‌فگنم

گاه چون قصد دل و دين سازم * همره طرهء چون اهرمنم

چهره‌اش گفت كه چون جلوه كنم * در ضيا همسر ماه زمنم

گاه بشگفته‌تر از گلزارم * گاه پاكيزه‌تر از ياسمنم

در طراوت مثل نسرينم * در لطافت شبه نسترنم

گاه چون مهر جهان‌افروزم * گاه چون مشعلهء انجمنم

قامتش گفت كه چون بخرامم * در روش راست چو سرو چمنم

گاه چون عرعر و گه چون آزاد * گاه شمشاد و گهى نارونم

لب چو بشنيد همىگفت به طنز * من چو گنجينهء درّ عدنم

گرچه مرجانم ليكن ز فسون * هست در شكر مصرى وطنم

دو زلف پرشكن و پرشكنج دلبر من * گهى به لاله زند حلقه گه به روى سمن

به هر شكنج و شكن توده‌توده از عنبر * اگرچه نبود عنبر به هر شكنج و شكن

جز آن شكن نشنيدم كه هيچ حلقه و پيچ * به مهر گردد خفتان به ماه پيراهن

گهى بر آتش دود و گهى به ماه كلف * گهى به سوسن بند و گهى به چاه رسن

گهيش ديبا بالين گهيش گل بستر * گهيش آتش مأوى گهيش آب وطن

گهى ز سنبل بر ياسمين شود مغفر * گهى به نسرين از مشك تر بود جوشن

به دست موسى ثعبان بود ز عنبر تر * به گوى سيمين چوگان شود ز مشك ختن

ز حلقه افتد بر روى گل به شكل زره * ز حيله گردد بر گردنت مثال شمن