مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٨

در مدح شاهنشاه مغفور محمد شاه طاب ثراه

جهان را دگرگونه شد كار و بارا * پس از بهمن و دى درآمد بهارا

گلستان گرفت از جوانى طرازا * درختان نمودند نو برگ و بارا

به شبگير در جام مى خوش‌تر آيد * به گلشن درون خاصه با گل عذارا

تو گويى صبا نقش‌بنديست رشته * ز ياقوت و مينا به گل پود و تارا

ز ياقوت بنهاده گلبرگ افسر * ز مينا ببسته است گلبن ازارا

ز صلصل دو صد زوج بر پاى سروا * ز بلبل دو صد فوج بر شاخسارا

همه شاد ليكن مرا بخت گمره * به ننشانده يك‌دم به بر بر نگارا

دلم ز آتش عشقش آذرگشسبا * كنارم هم از خون دل لاله‌زارا

اگر بشكرد شير آهو شگفت اين * كه آهوى او كرده شيرى شكارا

به ملك دل ار چشم او لشكر آرد * هم از زلفكانش بسازم حصارا

سحرگه بخواب اندرون ديدمش خوش * تو گويى نه مستست و نه هوشيارا

منقش هوا كرده از لاله برگا * معطر زمين را ز مشك تتارا

به زلف اندرون سوسن و ياسمينا * به لعل اندرون لؤلؤ شاهوارا

هم از سحر بنشانده بر جزع ناوك * هم از سكر بشكفته چون نوبهارا

بنشين بنشان نگار چين را * بستان آن آب آتشين را

آشفتهء روى چون بهشتم * بگذار حديث حور عين را

بر لاله گرفته نافهء مشك * در سبزه نهفته ياسمين را

بنشين و بزن نواى بربط * برخيز و بيار ساتكين را

مى دركش و نغمه‌ها برانگيز * مدحت خوان شاه راستين را

تا نحل براند از دم دم * نوشينهء مهر و زهر كين را

در كام عدوى ريمنش باد * خاصيت زهر انگبين را