مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٣

و له

يك قوم را به دوش فگندند پرنيان * يك خيل را ز پشت گرفتند پوستين

سيماب را ز كوه ستردند از شكم * شنگرف را به باغ كشيدند بر جبين

دارد سحاب گوهر ناسفته در بغل * دارد نسيم عنبر سوده در آستين

بيزد مر اين يكى به چمن نافهء ختن * ريزد مر آن يكى به دمن لؤلؤ ثمين

گلبن چو كاخ و غرفهء او شاخسارها * گلها به غرفه در چو عروسان نازنين

شاها دادت خدايگان سلاطين * كشور ايران تمام و لشكر ايران

ساز سپه كن يكى به جانب خوارزم * لشكر بشكن به قهر و خواسته بستان

قطره چه باشد به پيش قلزم ذخار * ذره چه باشد به نزد مهر درخشان

تيغت مانند آب ليكن وقاد * تيرت همچون شهاب ليكن پران

اين يك پرنده چون عقاب جگردوز * وان يك جنبنده چون نهنگ گرايان

آن را همچون نهنگ باشد رفتار * وين را همچون عقاب باشد طيران

روزى كايى به صدر زين تكاور * رانى از خشم و كين به ميدان يكران

هستى هنگام پويه برق تكاور * خنگت هنگام صيحه رعد خروشان

غرم‌تك و شيرزهره درگه هيجا * بازوش و كبك‌سان به روز گروگان

بر سر جاى كله گذارى مغفر * در بر جاى قبا بپوشى خفتان

يار من آن گنج حسن و كان ملاحت * قامت دلجوش همچو شمع شبستان

مهر فروزانش در پردهء ظلمات * چشمهء حيوانش در به آتش سوزان

بر ورق گل شكسته كسمهء مشكين * بر سمن تر نهاده سنبل افشان

از پى قتلم گشاده دست نگارين * وز پى صيدم گشوده نرگس فتان

نوش دهانم كجا و شكر مصرى * لعل لبانش كجا و لعل بدخشان

در خم زلفش گره چو نافهء عنبر * بر گل رويش عرق چو شبنم غلطان