مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٧
و له ايضا
مسافرتى به جانب مرو و سرخس و اخال نموده تراكمهء مخالف آن سامان را گوشمالى بسزا داده و حكام در آن حدود گذاشته مراجعت نمود . بالاخره در سنهء 1271 در شهر مشهد مقدس رحلت نمود . الحق نواب معظم‌اليه اميرزاده‌اى بلندهمت عالىفطرت غيور ثابت الراى مستقيم الحال حميم كريم هنرمند بىمانند بوده در علوم نيز دستى بلند داشته و گاهى به نظم فارسى توجه داشته گاهى مثنوى منظوم مىنموده اشعار ايشان به تمامه حاضر نيست بدين چند بيت از قصايد كه در نظر بود ناچار اكتفا رفت . من قصائده :
بختم مساعد آمد و اقبال شد بلند * تا از خجند آمدم آن ترك ارجمند
برخاستم به عزم پذيره ز جايگاه * چونان كه خيزد از سر آتش همى سپند
بشتافتم بسان خدنگ از زه كمان * در زير پا كشيده يكى بادپا سمند
در دشت چون غزالى و در كوه چون عقاب * در بحر چون نهنگى و در نار چون نوند
نور بصر نيافتى از پى تكش به جهد * ور نه ز چشم زخم نياسودى و گزند
ديدم فراز بور فروزنده همچو هور * رويى كه مىربود دل و عقل هوشمند
بر چهرهء منور او ماه مستهام * وز طرهء معطر او مشك مستمند
بنمود رخ كه لاف مل از رنگ تا به كى * بگشود مو كه حرف گل از بوى تا به چند
از بهر جنگ هندوى خونريز گرگ مست * وزبهر صلح غنچهء نشگفته نيم‌خند
اى آنكه بار بر تنت از خار پرنيان * اى آنكه خار بر برت از رشتهء پرند
از مويه شد روانم چون تار عنكبوت * وز گريه شد كنارم چون رود هيرمند
و له ايضا
و له ايضا
چون ز برم دور گشت آن بت نوشاد * از سر قهرم پيام ناز فرستاد
كاى كه ز وصلم هماره بودى شادان * باش دمى چند از فراقم ناشاد
تا نكشد رنج در دبستان كودك * مىنشود در همه فضائل استاد
خانهء عمرم نمود دوران ويران * خرمن صبرم بداد هجران بر باد
دست ندارم از آن دو طرهء طرار * چشم نبندم از آن دو آهوى صياد
هيچ كمندى چنان نباشد دلبند * هيچ عدويى چنان نتاند بيداد