مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٥

رباعى

شود از خودپسندى مرد گمراه * ز من اين خودپسنديها عفا اللّه

خدا را عاشقى را خوار مشمار * كه عقل و عشق را فرقست بسيار

به تابش عقل اگر باشد چو ناهيد * فزون‌تر نور عشق آيد ز خورشيد

به خاور چون زند خورشيد خرگاه * كجا يا رد كه تابد زهره و ماه

به هر وادى كه عشق آتش برافروخت * چه خرمنها كه از بن تا به سر سوخت

مرا تيغ زبان چون تيز گردد * سخن ترسم كه كفرآميز گردد

ز عشقت آنكه برنس گشت دستار * بدل شد سبحه‌ها از آن به زنار

سخن خود اختصارش به ز طولست * چو طول آمد سخن‌دان زان ملولست

در اينجا هيچ جاى گفت‌وگو نيست * كه كس را گفت‌وگو بر آرزو نيست

جوان گر آرزو دارد نه عيبست * كه سرّ آرزو پنهان به غيبست

نه بر هر آرزو توأم نصيبست * نه هر كف جفت با كف‌الخضيبست

الا اى سرو بستان نكويى * به نيكويى فزون از هرچه گويى

يقين دارم وفا اندر بشر نيست * و گر بودى ز تو شايسته‌تر كيست

دوعالم را به يك صورت فروشى * خمى را بشكنى جامى بنوشى

تو از حكمت زنى دم گاه‌گاهى * مرا هم زين نمد باشد كلاهى

تو اندر طفره دستى طرفه‌دارى * خلاف دوستى و دوستدارى

مطيع راى تو بودن نه ننگست * كلوخ‌انداز را پاداش سنگست

رباعى

رباعى

معشوقه به كاشانهء ما افتادست * صد نشئه به پيمانهء ما افتادست

سرمايهء آبادى هر ويرانست * گنجى كه به ويرانهء ما افتادست

* * *

رخسار بت من به گلستان ماند * سرو قد او به سرو بستان ماند

دلكش زلفش ز بس بلندست و سياه * گويى كه به شبهاى زمستان ماند

* * *