مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٤

من مثنوياته ادام اللّه عمره

من مثنوياته ادام اللّه عمره

من مثنوياته ادام اللّه عمره

الا يا بهترين صنع الهى * گرفته حسنت از مه تا به ماهى

مه من اى شه گردون غالت * مدام عيش در ساغر مدامت

جهان دلبرى زير نگينت * ستاره عكسى از نورِ جبينت

دو جفت ابرويت در دلبرى طاق * به طاق و جفت تو يك شهر مشتاق

دو لعلت چون دو شكرريز ياقوت * دو زلفت چون دو سحرانگيز هاروت

دو هاروتت بلاى يك جهان جان * به ياقوتت نهان يك‌رشته مرجان

عذارت جاودان روشن‌تر از بدر * طراز طره‌ات صد ليلة القدر

سپهرت بنده و عيشت مهنا * هرآنچ از بخت مىخواهى مهيا

هواى باغ و سير بوستانت * ز خاطر برده ياد دوستانت

مگو با من به عشرت مايلستى * اسير آرزوهاى دلستى

دلى كز غم تبه گردد مزاجش * كجا سير چمن باشد علاجش

تنى كز رنج و محنت گشته لاغر * دل از مى گرددش پرخون چو ساغر

چو رفتم جانب گلزار بىتو * به چشمانم گل آمد خار بىتو

بدم در گوش آواى هزاران * ز دلتنگى نواى سوگواران

مه من اى به خوبى شهرهء شهر * كه ترياق است در كام از توام زهر

رخت گلگون دلت را شاد بينم * ز هر غم خاطرت آزاد بينم

بيا و بگذر از اين كامرانى * مگو بودم جوان كردم جوانى

اگر هستى جوان عقل تو پيرست * دل پير و جوان پيشت اسيرست

فرازى و فروزى چون قد و چهر * خجل شمشاد از آن شرمنده زين مهر

خداوند زمين از بحر و برى * تو خود انصاف را اين المفرى

تو شاه حسن و عجبت بىسبب نيست * غرور حسن از شاهان عجب نيست

نگردد با من ار مهر تو همره * من و مهر دگر خوبان على اللّه

پس از تو من كجا خود يار جويم * شتر گم كرده‌ام افسار جويم

تو هر عذرى كه مىآرى نه خوبست * كه عذر البتّه با كذبى مشوبست