مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٠

و له

آن سوار از در درآمد تا ز اقبال بلند * حلقهء فتراك را حلق كه لايق مىشود

گه رقيب از دوست خورسندست گاهى ما بلى * آسمان گاهى موافق گه منافق مىشود

* * *

حاجتى نيست به انفاس مسيحا ما را * دردمندان تو فارغ ز غم درمانند

كافر عشقم اگر شيخ بخواند غم نيست * همه دانند كه اين طايفه بىايمانند

* * *

در گشاديم و يار پيدا شد * در دولت به روى ما وا شد

جذبهء عشق ما كشيد او را * يوسف آخر بر زليخا شد

* * *

دست از حلقهء زلف تو ندارم آرى * كافر از حلقهء زنار خوشش مىآيد

چشم و زلف و خطوخال تو همه خون‌ريزند * شاه از لشكر خونخوار خوشش مىآيد

بو كه ايمن شود از غارت گلچين به چمن * گل ز همصحبتى خار خوشش مىآيد

چند خوانى به‌سوى مسجدم اى مفتى شهر * رند از خانهء خمّار خوشش مىآيد

* * *

هر دلى كز عشق ماهى اندرو راهى نباشد * كشورى ويرانه دانش كاندر آن شاهى نباشد

اى كه مىگويى به آهى نرم كن سنگين دلش را * غافلى كز ضعف در من قوت آهى نباشد