مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٤١

ملك شمس الدّين در جواب گفته

اوست :

با دشمن من دوست چو بسيار نشست * با دوست نشايدم دگر بار نشست

پرهيز از آن عسل كه با زهر آميخت * بگريز از آن مگس كه بر مار نشست

* * *

مىخواره اگر غنى بود عور شود * وز عربده‌اش جهان پر از شور شود

در حقهء لعل از آن زمرد ريزم * تا ديدهء افعى غمم كور شود

هرگه كه من از سبزه طربناك شوم * شايستهء سبز خنگ افلاك شوم

با سبزخطان سبزه خورم در سبزه * زان پيش كه همچو سبزه در خاك شوم

آن به كه خردمند كنارى گيرد * يا گوشهء قلعه و حصارى گيرد

مى مىخورد و لعل بتان مىبوسد * تا عالم شوريده قرارى گيرد

وقتى ملك ضياء الدّين كابلى تهديدا اين رباعى را به وى فرستاده :

غورى بچه‌اى به كين كابل برخاست * با همچو منى سخن بخواهد آراست

تو شمسى و من ضياء و داند همه‌كس * كاوردن شمس بر فلك بهر ضياست

اى بىخبر از خويش نگه كن چپ و راست * با همچو منى خصومتت بهر چه خاست

من شمسم و تو ضياء و داند همه‌كس * كز شمس بود هرچه در آفاق ضياست