مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٩

و له

بغداد مگو چو باغ دادى * در مردمك جهان سوادى

از كار زمانه رستنم به * چشم از همه چيز بستنم به

خصمى چو اجل چو در كمينست * زهرابه به جام انگبينست

شادى جهان و ثروت و سور * لذت ندهد ز وحشت گور

دل مىنتوان به غير بستن * بايد بجز از خدا گسستن

از مهر زمانه سرد كن دل * با خلق نشست و خاست بگسل

دنيا پيدا خيال و خوابى * نقشيست كه بنگرى به آبى

بايد رفتن ز دار فانى * عقباست سراى جاودانى

گيتى همه جز خيال و پندارى نيست * گر هست به غير نقش ديوارى نيست

صورت همه جا هست ولى معنى كو * بالجمله به غير يار ديّارى نيست

گر زلف سياه يار در چنگ آيد * يا بر كفت آن ساغر گلرنگ آيد

از شست منه گر از زمين بارد تيغ * از دست مده گر ز فلك سنگ آيد

قومى كه به زعم مردمان متقيند * من هيچ نگويمت تقى يا نقيند

چون نيك به فعل جمله اندر نگريم * دزد و دغلند ملحدند و شقيند

ساقى قدحى بيار و مى در مى ده * تا هست شراب ناب مى ده هى ده

نم‌نم نه و كم‌كم نه و ساغر ساغر * خم در خم و دم‌دردم و پىدرپى ده

* * *