مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٧

از ابيات مثنوى موسوم به سيف الرسائل است

* * *

گيرم كه بدان ترك بگيرم سر راهى * با اين‌همه حسرت چه برآيد ز نگاهى

* * *

اينست اگر ساعد آنست اگر رخسار * اشك من و آه من بر ماهى و ماه اولى

* * *

پيوند ازل بسته‌ست با زلف تو دلبندى * پيوند ابد دارد با روى تو زيبايى

بگشا گره از گيسو تا قلب بيارامد * بردار نقاب از رو تا بزم بيارايى

* * *

بر هر طرفى مىنگرم غير تو كس نيست * اين طرفه كه از چشم جهان جمله نهانى

تا چند خورى لطمهء بيداد زمانه * زلف صنمى گير و برآساى زمانى

* * *

خون چكيدى ز ديدهء يعقوب * گر به حسن تو داشت فرزندى

* * *

بر لب دجله قدح تا خط بغداد بگير * كشتى باده به آن را كه بود دريايى

اختر بدنگر و طالع وارون كه مرا * به رى افگنده ز بغداد بدان زيبايى

* * *

گيرد دل ضعيفم آن صف كشيده مژگان * صيدى كه غافل افتد در پر [ د ] هء سياهى

از ابيات مثنوى موسوم به سيف الرسائل است

از ابيات مثنوى موسوم به سيف الرسائل است

از هركه نه كفو تست بگريز * شكر به كبست در مياميز

با آنكه نترسد از خداوند * بشكن پيمان مجوى پيوند

كان را كه نباشد از خدا بيم * بر تو نشود به مهر تسليم

تا هست تو را ز پخته و خام * از خاص مكن دريغ و از عام

كم جوى به اين و آن توسل * بر فضل خداى كن توكل

زنهار كه دست و پا به ره دار * دين و دل خويشتن نگه‌دار