مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٦

و له

به غربت كس ز حال من نمىپرسد كجا رفت آن * كه مىپرسيدم از حال غريبان در ديار خود

* * *

گويند روز حشر به پايان نمىرسد * صد روز آن به يك شب هجران نمىرسد

* * *

به روز غم كسى جز سايهء من نيست يار من * ولى آن هم ندارد طاقت شبهاى تار من

* * *

بر چرخ لواى دولت افراشته گير * دنيا همه در زير نگين داشته گير

آفاق از آن خويش پنداشته گير * آخر ز جهان رفته و بگذاشته گير

اين چند شعر به اسم سلطان سنجر ديده شده نگاشته آمد :

در خواب ببينند سلاطين زمانه * آن مال كه عشر صلهء مدح‌گر ماست

سيم و زر عالم همه داديم به مردم * زانجا كه سخاهاى كف با خطر ماست

بزرگان و خداوندان معنى * يكى پند از من سرمست گيريد

به گاه آن كه دولت يار باشد * ز پا افتادگان را دست گيريد