مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٥
غزليات
54 سلطان محمد سلجوقى
54 سلطان محمد سلجوقى
پسر سلطان ملكشاه بن آلب‌ارسلان سلجوقى بوده پادشاهى بزرگ پاكدامان بوده بعد از غلبه بر هواخواهان بر كيارق و قتل و اسر صدقه و اياز كه دو تن سردار مقتدر بودند به نظم بلاد اشتغال داشتند در قلع و قمع ملاحده به رودبار اهتمامى تمام كرد و شرح حالش على التفصيل در تواريخ مسطور است . در حالت نزع اين قطعه را بديهه گفته بر محمود وليعهد خود برخواند و درگذشت .
و كان ذلك فى سنهء احدى عشر و خمسمائة . از اوست :
قطعه
قطعه
به زخم تير جهانگير و گرز قلعه‌گشاى * جهان مسخر من شد چو من مسخر راى
بسى بلاد گرفتم به يك اشارت دست * بسا قلاع گشادم به يك فشردن پاى
چو مرگ تاختن آورد هيچ سود نداشت * بقا بقاى خدايست و ملك ملك خداى
55 سهيلى جغتايى
55 سهيلى جغتايى
هو امير نظام الدّين احمد اصلش از الوس جغتايى اباعن‌جد هميشه به حكومت و ايالت و دولت و جلالت گذرانيده گويند دو ديوان به تركى و فارسى تمام كرده و تخلص از شيخ آذرى طوسى داشته و به ارباب حال مايل بوده مثنوى ليلى و مجنون نيز تمام نموده . از اوست :
غزليات
غزليات
دل چو شكسته شد مران عاشق خسته حال را * سنگ جفا چه مىزنى مرغ شكسته‌بال را
* * *