مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١١١
و له
44 داراى قاجار
44 داراى قاجار
نواب شاهزادهء آزادهء مكرم عبد اللّه ميرزا از اجلهء فرزندان صاحبقران مغفور نور اللّه مضجعه بوده است ولادتش در سنهء 1211 و بعد از تحصيل علوم و كمالات شايستهء ابناى ملوك به حكمرانى بلوك خمسه و زنجان زينت‌بخش آن سامان گرديد به عدل و داد آن ساحات را معمور و آباد داشت و عمارات و قصور ملوكانه خاص خاقان صاحبقران و خويش در آن ولايات بنياد نهاد بعد از روزگار خاقان كبير و سلطنت شاهنشاه بىنظير سلطان محمد شاه به ترك حكمرانى گفته غالبا در سفر و حضر به سعادت حضور همايون اعلى مخصوص بود . در سنهء 1270 در تهران وفات يافت در اخلاق حسنه خاصه سعت خلق بىنظير بود . ديوان قصايد و غزليات آن مغفور محتوى بر پنج هزار بيت است و بعضى از آنها تيمنا نگارش يافت :
گو صبا را كه ره قصر ملك برگيرد * قدم از طارم افلاك فراتر گيرد
خاك هامون همه از سودهء كافور كند * ريگ وادى همه از تودهء عنبر گيرد
دختر گل خود اگر پردهء عصمت ندرد * گو نسيم سحرى معجرش ازسرگيرد
گو به قمرى كه زند راه عراق از عشاق * به نوايى كه ز پى فاخته مزمر گيرد
گو به بلبل كه كند مدح خداوند آغاز * كه چو من گوشهء آن نغمه نكوتر گيرد
دادگر فتحعلى شاه كه اندر گه رزم * سر خاقان شكند افسر قيصر گيرد
از پى بخشش چون پاى به ايوان آرد * از در كوشش چون دست به خنجر گيرد
خاك با هرچه دفاين همه يكسان شمرد * ملك با هرچه ادعاى همه يكسر گيرد
و له
و له
ترك مانند تو در خلّخ يغما نشود * ور شود در خور يغماى دل ما نشود
دهن تنگ تو را غنچه نشايد خواندن * غنچه بويا نشود چون او گويا نشود