مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٧

و له

بندبندم شده از تير تو سوراخ چو نى * مىكنم از تو فغان تا نفسى مىآيد

* * *

نالم ز جفاى تو و دارم به دعا دست * كان ناله مبادا كه اثر داشته باشد

* * *

عجبى نيست خيالت به دلم گر نگذشت * آخر از آتش سوزنده حذر بايد كرد

* * *

هواى كشته شدن بر سرست خلقى را * مگر گذار تو بر خاك كشتگان افتاد

* * *

كار با يار چو با نامه و پيغام افتاد * بايد آزاد ز دل بود كه در دام افتاد

نگشايد دلش از بام حرم پندارى * گذر مرغ حرم بر لب آن بام افتاد

* * *

آنچه در وصل تو انديشهء هجرانم كرد * مىتوان گفت كه از وصل پشيمانم كرد

داشتم خاطر مجموع كه از زلف كسى * باد بويى به من آورد و پريشانم كرد

دردم آن نيست كه دردم نشد از درمان به * دردم آنست كه شرمنده ز درمانم كرد

* * *

از سينهء تنگم دل ديوانه گريزد * ديوانه عجب نيست كه از خانه گريزد

من از دل و دل از من ديوانه گريزان * ديوانه نديديم ز ديوانه گريزد

* * *

نقد بازار جهانم به كف و منفعلم * تا چه كالاست محبت كه بها نتوان كرد

بند شوقست گسستن نتوانش دولت * راه عشقست و نظر سوى قفا نتوان كرد

* * *

صد كشته فزون دارد و زان باك ندارد * بىباك يكى بستهء فتراك ندارد

نه بيم ز برقى و نه منت ز سحابى * خوش آنكه چو من دانه درين خاك ندارد

* * *