مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٨٠
و له
دختر سلطان را مقتدى عباسى بخواست و با تجملى تمام بفرستاد و در رابع عشرين رمضان سنهء خمس و ثمانين اربعمائه مريض شد و به بغداد درگذشت . مدت سلطنتش بيست سال و عمرش سى و هشت سال بوده از اوست :
بوسى زد يار دوش بر ديدهء من * او رفت و ازو بماند تر ديدهء من
زان داده برين ديده نگارينم بوس * كو چهرهء خويش ديده در ديدهء من
29 جاهى صفوى رحمه اللّه عليه
29 جاهى صفوى رحمه اللّه عليه
اسمش سلطان ابراهيم بن بهرام ميرزا بن شاه اسماعيل صفوى نور اللّه مرقده و بعد از رحلت شاه‌طهماسب صفوى كه اسماعيل ميرزا پسرش از محبس قلعهء قهقهه بيرون آمد و سلطنت بر وى مسلم شد از غايت قساوت قلب ابقا بر شاهزادگان صفوى نكرده [ در دارالسلطنهء قزوين ] به يك روز يازده شاهزادهء صغير و كبير و يك هزار و دويست كس از برنا تا پير قزوين به قتل آورد چنانچه در تاريخ مرقوم داشته‌ام از جملهء آنها اين شاهزادهء آزاده كه بنى عم و داماد او بود بىگناه در اول شباب به شكنجهء طناب كشته شد وى به انواع فضائل آراسته و از اجناس رذايل پيراسته در حسن خط و نقاشى و موسيقى و كمالات ديگر معروف بوده شهادتش در سنهء 985 و اين اشعار از آن ملك‌زادهء مغفورست :
گفتى كه چرا جاهى مسكين شده خاموش * زو پرس كه شايد سخنى داشته باشد
و له
و له
يار آمد به سرت در دم رفتن جاهى * ديده بگشاى اگر طاقت ديدن دارى