مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢

و له

پا را به احتياط نهد بر درت نسيم * ازبس شكسته شيشهء دلها به كوى تو

* * *

دشنام تلخ داد و دعا كردمش كه بود * شيرين‌تر از شكر ز دهان چو قند او

* * *

ترسم رخت ز دود دل من شود سياه * كايينه است و آينه را نيست تاب آه

* * *

تا ندزدى گنج دردم كردمش مخزون به دل * گفتمش پنهان كنم در دل كه از تن مىبرى

درد مخزون ماند و بردى مخزن دل را ز من * مىندانستم تو آن دزدى كه مخزن مىبرى

* * *

گر خم ابروى بتى قبلهء دل نباشدت * نيست قبول زاهدا هرچه نماز مىكنى

* * *

با مشتريان از چه ندارى سر سودا * بااين‌همه بسيارى كالا كه تو دارى

* * *

هردم چو باد بر من مسكين گذر كنى * تا آتش محبت من تيزتر كنى

گفتى كشم تو را و غمينم كه هر زمان * راى دگر گزينى و فكر دگر كنى

* * *

به عمرى نگذرد بهر تماشا يك‌ره از راهى * كه داند من در آن ره باشم از جمع تماشايى

* * *

چون ميسر نيست ديدارت به بيدارى مرا * كاشكى خوابم ربودى تا به خوابت ديدمى

تا گناه بىحسابت را كنم يكسر قبول * بار ديگر كاش در روز حسابت ديدمى

* * *

حورى به بهشت بزم ما آمد مست * ساقى شد و بگرفت صراحى در دست

يك دور درست مىكشان را مى داد * نوبت چو به من رسيد پيمانه شكست

* * *