مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧١

و له

دهد بوس و ستاند جان دلا بستان كه شد ارزان * بهاى بوسهء جانان به نقد جان بىحاصل

* * *

خيالم آنكه مگر بينمت به خواب دريغ * كه بىتو خواب نمىگيردم ز دست خيال

* * *

مرا بكشتى و دانم به دامنت نرسد * به حشر دست تظلم ز كثرت مقتول

مرا ز مزرع رويت اميد حاصل بود * چو سبز گشت گذشتم ز حاصل و محصول

* * *

ديوانه نيستم كه بنالم ز درد عشق * تا با غمت ز خود خبرم هست عاقلم

* * *

عهد و پيمان بشكستى و خود آن روز نبود * اعتمادم به وفاى تو كه پيمان بستم

* * *

يك‌چند ز خون دل خود جام گرفتيم * كام دلى از اين دل ناكام گرفتيم

* * *

خورم شراب كه از شر غم شوم ايمن * به كار خير چه حاجت كه استخاره كنم

* * *

مست است و برد دل ز كف مردم هشيار * ما مست چو چشمان تو هشيار نديديم

* * *

زاهد چه دهى توبه‌ام از باده كه صد بار * كردم من از آن توبه و صد بار شكستم

* * *

امروز جام مى خور و چون جام مى بخند * بيهوده چيست در غم فردا گريستن

* * *

تو خفته‌اى و ندانى چه‌ها رود به سرم * بر آستان تو از جور پاسبان بىتو

* * *