مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٠

و له

دردا كه مردم از غم هجران و كس نرفت * در كوى او كه از من مسكين خبر برد

عادت به خواب و تاب دهد چشم و زلف از آنك * جان بيشتر ستاند و دل زودتر برد

* * *

گر پرتو مهر تو به هر سينه نباشد * در سينه كسى را به كسى كينه نباشد

گر منكر ديدار تو شد شيخ عجب نيست * زشتيست كه شايستهء آيينه نباشد

* * *

شگفت آيد مرا از چشم او كز ناوك غمزه * جهانى ناتوان كردست و خود هم ناتوان باشد

* * *

از نقره بسته‌اى به سرين اى پسر سپر * يا جسته بر سرين تو قرص قمر مقر

مور اين ميان ندارد تارى ز زلف خويش * افگنده‌اى به جاى ميان در كمر مگر

* * *

دل به دزديده نگه چشم تو برد از همه‌كس * آه ازين ترك كه مست است و نترسد ز عسس

هوس سيب زنخدان تو دل كرده ز ضعف * ناتوان را نتوان گفت كه بگذر ز هوس

دلم از سينه به رويت نگرانست چنان * كه به گلشن نگرد بلبل بيدل ز قفس

آن نه خطست كه بر گرد لبت مىبينم * كه فرو رفته تو گويى به عسل پاى مگس

* * *

ننهاديم سرى در قدم دلبر خويش * بعد ازينست كف حسرت ما و سر خويش

* * *

چون جان كه نخواهيم برون رفتنش از تن * عشق تو نخواهيم كه بيرون رود از دل

* * *