مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩

و له

روى تو چو ماهست و ز مهرش تنِ آگاه * ماند به هلالى كه نمايند به انگشت

* * *

اى كه هرگز از وفا سوى منت آهنگ نيست * رحم كن تا كى جفا آخر دلست اين سنگ نيست

مردم چشمم به هجرت شد سپيد از اشك سرخ * خود غلط گفت آنكه بالاى سياهى رنگ نيست

* * *

نبرم از تو ببرى اگر سرم كه مرا * به تار هر سر مويت هزار پيوندست

* * *

خود مگر آن سرو خوش‌رفتار بر ما بگذرد * ور نه ما را از فراقش قوت رفتار نيست

نيست كمتر درد روز وصل يار از هجر يار * زان كه بزم يار يك‌دم خالى از اغيار نيست

* * *

پرشعله از آهم همه‌شب خرمن ماهست * بر دعوى من نور رخ ماه گواهست

چون هست شبيه دل تو گيرم و بوسم * هر سنگ كه بينم به زمين سخت و سياهست

* * *

زلفت همه شكن‌شكن و پيچ‌پيچ شد * ما را نصيب از آن شكن و پيچ هيچ شد

* * *

همه طومار قضا پر شد از اندوه فراق * غم هجران مرا چون به شمار آوردند

هركه جز عشق تواش كار ازو در عجبم * كه درين غمكده او را به چه كار آوردند

* * *

به روزگار مرا خوشدلم كه يار كشد * كه يار اگر نكشد جور روزگار كشد

نويد وصل به من داد و رخ ز من بنهفت * كه هجرم ار نكشد درد انتظار كشد

* * *