مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٧

و له

ها عهد ستم بشكن اى جفاجوى * بنديش ازين عهد عدل سلطان

ختم همه شاهنشهان محمد * چون ختم رسل بر رسل ز يزدان

جمشيد قوانين هفت كشور * خورشيد اقاليم چاراركان

پاينده به دو حشمت سكندر * شايسته به دو خاتم سليمان

بر مقدم او جبهه سوده قيصر * بر منظر او سجده برده خاقان

با پرتو رايش چو ذره خورشيد * با بحر سخايش چو قطره عمان

هم شير ز بأسش فگنده چنگال * هم گرگ ز پاسش بكنده دندان

اى خاك رى از مقدم تو خوش‌تر * در ديده‌ام از سرمهء صفاهان

در عرصهء جاهت فتاده گويى * گردون چو يكى حلقه در بيابان

هر شغل كه جز طاعت تو باطل * هر شعر كه جز مدحت تو هذيان

پند ناصح نپذيرد دل شيدايى ما * سر شوريده ندارد غم رسوايى ما

همه جا هست و به هرجا نگرم پيدا نيست * تا كجا جلوه‌گرست آن بت هرجايى ما

بس‌كه بگداخت غم عشق تو ما را تن و جان * اثرى نيست ز پنهانى و پيدايى ما

شد زردچهر و سرخ سرشكش هرآن‌كه ديد * بر عارض سپيد تو خال سياه را

* * *

بود مهمان دل تير غمت جايش به چشمم به * كه نتوان داد جا در خانهء تاريك مهمان را

* * *