مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦

در مدحت قطب السلاطين سلطان محمّد شاه قاجار طاب ثراه

آن روى تو يا كه راى افرشته * آن موى تو يا كه خوى اهريمن

مژگان تو تيرها زند بر دل * ابروى تو تيغها كشد بر تن

بىطرهء تو كه رشتهء جانست * هر مو به تنم نشسته چون سوزن

هان سوز مرا ز لعل خود بنشان * تا چند زنى بر آتشم دامن

گر شاهان را ز زر بود افسر * از مشك تو را به سر بود گرزن

گر دست برى سوى تيغ بران * در پاى تو ريزم ز دل سر و جان

دور از تو بود اى بهار خوبى * يكسان بر من گلستان و زندان

جان خست مرا آن دو چشم فتاك * دل بست مرا آن دو زلف فتان

در نارم از آن دو نار گلرنگ * در تابم از آن دو مار پيچان

زان افعى افسرده‌ام فسرده * كو گاه چو مارست و گه چو ثعبان

چون قد تو سروى نرويد از باغ * چون خد تو گل نشكفد به بستان

جوشيده تو را مى ز شوق بر رخ * خوشيده مرا خون ز غم به شريان

بگريخت دل‌ريش من از آن خط * مجروح ز عنبر سزد گريزان

جعدت چو فشانى مهت به جوشن * زلفت چو پريشى خورت به خفتان

جوشن بنديدم ز قير و لادن * خفتان نشنيدم ز عنبر و بان

بر ساعد سيمين كف نگارينت * چون رسته بر شاخ بلور مرجان

چهر تو به بالا به سر و خورشيد * جعد تو به عارض به خلد شيطان

دل در سر زلف تو هر شبانگاه * چون مرغ شباويز دارد افغان

دل نالد و سوديش نى ز ناله * چون صعوه كه در چنگ طفل نادان

خوانم ز غمت درس عشق و گريم * چون كودك نو رفته در دبستان

تا دست من از دامنت رها ماند * پيوسته به سر مانده و گريبان

با كفر سر زلفت اى سيه‌دل * ديريست كه گفتم به ترك ايمان

جور تو ز حد كمال بگذشت * چون حسن تو مهرم نيافت نقصان