مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٠

در مدح حضرت سلطان ابو الحسن علىّ بن موسى عليه السلام

آستانت به علوّيست كه در زير قدم * عرش كرسى نهد آنگاه نمايد تقبيل

مه و خور بهر رواق تو كم از يك مشعل * نه فلك در بر طاق تو كم از يك قنديل

بويى از روضهء خلق تو جنان را ترويح * تفى از آتش قهر تو سقر را تكميل

قطره‌اى بغض تو درياى امل كرده سراب * ذره‌اى حب تو ميزان عمل كرده ثقيل

بر نظام فلكى پاى تو گرديد ضمان * بر مهام ملكى دست تو گرديد وكيل

از پى تقويت چشم جهان‌بين كردند * روشنان فلك از خاك قدومت تكحيل

اى ماه ركاب آهنين‌سم * اى مهر عنان كهكشان دم

ديوى تو ولى به گاه پويه * پنهان چو پرى شوى ز مردم

پيدا به زمين به رغم گردون * از چار مهت هزار انجم

از شرق روى به غرب و آيى * كمتر ز زمان اين تكلم

با دمّ تو قز چو پشت قنفذ * كيمخت تو نرم‌تر ز قاقم

بر ران تو داغ خسرو عهد * چون مهر بود به سبز طارم

سيه‌كاسه دهرا من آن ميهمانم * كه از ميزبانيت هردم به جانم

زمانه از آنم سبك سنگ دارد * كه اندر ترازوى دانش گرانم

مرا راحت و رنج يكسان گرم كس * نشيند به خون يا نشاند به خوانم

بدين قلت عمر منت كشيدن * نشايد ز دونان براى دو نانم

به آبا و اجداد تا كى تفاخر * كه از آب چنين يا كه از ام چنانم

ز پوسيده ستخوان چه حاصل كه گويى * فلان را پسر يا پدر بر فلانم

يكى گوهر پاكم ايزد سپرده * من آن گوهر پاك را پاسبانم

من و خاكروبى درگاه آن شه * كه بوسد زمين زان شرف آستانم