مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧

در لغز و مدح اميرزاده والى خراسان

شاه جوان كو پناه دولت و دينست * خواجهء پيرش بهر دو كون امينست

نه كشد و نه ستاند و نه ستيزد * نظم جهانش به زير چين جبينست

ناظم اين روزگار و هرچه در او هست * شاه اگر با حسام وى نه به كينست

حاجب خدام اوست هرچه امانست * خادم حجاب اوست هركه امينست

هركه سرايش برفت شاه‌نشانست * هركه به خاكش بخفت عرش‌نشينست

طوس از آن مايهء فسوس جنان شد * گنج جهان‌آفرين به طوس دفينست

خسروا بخت همنشين تو باد * اسب دولت به زير زين تو باد

هرچه آن انتظام دولت و دين * از حسام تو و نگين تو باد

نور دين و علايم دولت * تا ابد ظاهر از جبين تو باد

از كمند و كمانت دشمن دون * بسته و خسته روز كين تو باد

جام ناهيد و خنجر بهرام * در يسار تو و يمين تو باد

هرچه عزم فلك بر آن عاجل * قايدش حزم دوربين تو باد

آن مهين جوهرى كه عقلش نام * در گه مشورت امين تو باد

چيست آن ابرى كه خود شيريش بر سر مىرود * يا يكى كشتى كه آن با چار لنگر مىرود

كج بخواهى بردنش چون چرخ گردد بر زمين * راست چون خواهى رود بر خط محور مىرود

چون به آب و آتشش اندر جهانى فى المثل * اندرين چون ماهى آنجا چون سمندر مىرود