مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤

قصايد

قصايد

قصايد

سپهر مردساى آسياسا * براى سودن من گشته بر پا

مدار چرخ گويى ريزد از هم * اگر يك‌دم كند با من مدارا

فتوت را تو گويى خواب در سر * مروت را تو گويى خار در پا

دلم گاه ولا سد سكندر * تنم وقت بلا پهلوى دارا

يكى مشت رياست‌جوى بينى * به دل زهر و به لب دارند خرما

فضيحتشان به سر چون لاش و كركس * نصيحتشان به دل چون خار و خرما

كجا گوشى كه داند حق ز باطل * كجا چشمى كه بيند زشت و زيبا

تمتع فضل را از گوش سامع * تفاخر حسن را از چشم بينا

چه بتوان گفت با اين خلق بدخلق * چه بتوان كرد با اين قوم رعنا

مرا گوهر به چشم اين خسيسان * چنو فصل الخطاب و دست ترسا

هنر در من چو فولادست و آتش * خرد با من چو خورشيدست و حربا

هنر را همچو من بايد مربى * خرد را همچو من شايد مربا

نبود ار من خرد بودى معطل * چو من پيدا شدم او گشت پيدا

چو نبوم من هنردانى چه باشد * يكى اسميست باللّه بىمسما

بس اى انصاف زين اقوال فاسد * بس اى انصاف زين افعال بى جا

چو مويت شير و رويت گشته انگشت * چو عمرت پير و حرصت گشته برنا

اگر ميرى بزن خود گردن حرص * و گر شيرى بجو با نفس هيجا

گه از يزدان سرايى وصف دوزخ * گه از قرآن گرايى سوى صهبا

مرا قهر ملك در جان معيّن * مرا زهر فلك بر خوان مهيا

ولى با اين‌همه شادم كه هستم * شهى را بنده كو از نسل زهرا

جهاندارى كه اندر دست حكمش * يكى حقه است اين نه توى مينا

مرا بعد از خداى و از پيمبر * معين و يار در سرّا و ضرّا