رياض العلماء و حياض الفضلاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣٩٥
157 - سيد جليل ناصر الدّين حسن بن على بن حسن ( حسين ) بن على بن عمر اشرف بن على بن حسين بن على ابى طالب عليه السّلام معروف به ابو محمّد اطروش شهيد
سيادت جعفر بن حسن ملقب به الناصر در آمل در سرزمين طبرستان بوده است .
از اين بيان نجاشى چنين برمىآيد كه ، الناصر لقب جعفر است و با توجه بدين موضوع چگونه مىتوان حسن بن على ، مترجم فعلى را ناصر الحق دانست و تو مىدانى كه ظاهر كلام نجاشى حاكى از آن است كه ناصر صفت مضاف‌اليه است كه حسن باشد نه مضاف كه جعفر باشد . بنابراين بىاشكال است آرى ، اشكال در اين است كه ، جعفر بن حسن كه فرزند ابو محمّد ناصر است صاحب دولتى نبوده و روزگار ويژه‌اى نداشته است تا تعبير نجاشى صحيح باشد .
زيرا ناصر داراى سه پسر بوده است و نام‌هاى آنان در طى كلام ابن اثير خواهد آمد و هيچ‌كدام از آن‌ها متصدى دولتى نبوده‌اند و برفرضى كه جعفر فرزند ناصر باشد و يكى از فرزندان سه‌گانه او به حساب آيد چنان‌كه گذشت هيچ‌يك از تاريخ‌نگاران او را مالك طبرستان ندانسته‌اند و برفرضى كه صاحب دولت و مالك طبرستان باشد بازهم صحيح نيست زيرا ، خروج ناصر سال 301 هجرى بوده و چگونه ممكن است ايام دولت جعفر دو سال پيش از پدرش بوده باشد و به زودى توضيح اين معنى در ضمن كلام صاحب كتاب المجدى و ديگران و همچنين در ضمن ترجمه سيد مرتضى رحمه اللّه به يارى خدا خواهد آمد .
ابن شهرآشوب در اواخر فهرست معالم العلماء مىنويسد ، ناصر علوى از جمله سرايندگانى است كه آشكارا به مدح اهل بيت عليهم السّلام مىپرداخت و در رديف سرايندگان شيعه و از سرشناسان ايشان است .
ظاهر آن است كه مرادش از ناصر علوى ، مترجم حاضر ما باشد .
مؤلف گويد : يكى از علماى زيديه كتابى در فقه خودشان به نام الإبانة فى فقه الناصر للحق ، كه همين مترجم باشد تأليف كرده و آن كتاب بنامى است كه از طرف دانشورانشان شروح و تعليقاتى بر آن نگاشته شده است