خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥١

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

خوى تو به خشم ما يكى كرده زبان * ما بىكس و دوستان همه دشمن جان

ما را كه دهد به يكدگر صلح اگر * بىغيرتى من ننهد پا به ميان

* * *

در بحر جهان درّ وجودم يكتاست * دوران خود را به زيب ذاتم آراست

پشت فلك از تواضع من شده خم * گو پشت خمى مشو به تعظيمم راست

* * *

چون در دل شه كنون تصرّف دارم * از عمر تلف كرده تأسّف دارم

گويند كه كم‌بها بود بندهء پير * من در پيرى قيمت يوسف دارم

* * *

ديشب رخ خورشيد مثالى ديدم - بىشرم و حجاب * گستاخ به گرد سر او گرديدم - بىوهم و عتاب

حاصل كه به كام خويشتن تا دم صبح - در گلشن وصل * مىگشتم و گلهاى هوس مىچيدم - امّا در خواب « 1 »

* * *

زهّاد همه عذاب روحم دادند * رندان همه مژدهء فتوحم دادند

آنان همه توبهء نصوحم دادند * اينان همه بادهء صبوحم دادند

* * *

آنى تو كه بىمهر دلت پركين است * نسبت به كه ؟ با دلم كه مهر آيين است

من ز آن همه خوبان كه تو مىدانى و من * هرگه به تو دل دهم سزايم اين است

* * *

چون گلشن دوستى پر از خار جفاست * غم نيست اگر دل من افگار جفاست

اين مى خلدم كه در دل او گذرد * كين خو به جفا كرده ، سزاوار جفاست

* * *

( 1 ) . رباعى مستزاد .