خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٥٠

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

فراغتهاى پرويزى نمىارزد به آن رشكى * كه ناگه بگذرد شيرين به خاطر ، ياد فرهادش

رسد روزى و نزديك است كآرد اين‌قدر يادم * كه من هرگز نكردم در تمام عمر خود ، يادش

* * *

جفا زياده مكن بر دلى در اوّل عشق * كه شهره است به عنوان بىوفايىها

ستم مكن به غلامى كه بارها او را * فروختند به عيب گريزپايىها

* * * و له فى الرّباعيات

زاهد نكند گنه كه قهّارى تو * ما غرق گناهيم كه غفّارى تو

او قهّارت خواند و ما غفّارت * آيا به كدام نام خوش دارى تو

* * *

ما بادهء تلخ از هرى و بلخ خوريم * از هر ماهى ز غرّه تا سلخ خوريم

قسمت ز ازل گشته كه صاف عِنبى * زهّاد ترش خورند و ما تلخ خوريم

* * *

بر سر خاكى كه عابد صنعان ريخت * از ديدن ترسابچهء دوران ريخت

يا رب كه ز كافرى نصيبم گردد * آن كفر كه خاك بر سر ايمان ريخت

* * *

سهل است كه اشك پير كنعان ريزد * دور از پسر آشكار و پنهان ريزد

عشق است آن را كه بهر فرزند كسان * خون جگر از ديده به دامان ريزد

* * *

عشق آمد و من چشم ترى آوردم * چشم تر و خون جگرى آوردم

شرمنده شدم كه پيش مهمان چنين * خوش خوانى و خوش ما حضرى آوردم

* * *