خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٩

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

منع دل كردم از آن كو ، سخن من نشنيد * رفت و ضايع شد و باطل شد و آخر شد و رفت

* * *

دل تهى ز انديشهء اين نازنين هم مىكنم * از بسى خوبان گذشتم فكر اين هم مىكنم

زود از كف مىدهم دل ، ليكن آسان مىكَنم * آنچنان گر مىشوم عاشق ، چنين هم مىكنم

* * *

من و از نو غم يار كهن و يارى او * كه هنوز از همه بيش است وفادارى او

كرده آزار مرا ليك نكرده‌ست چنان * كه توان كرد شكايت ز دل‌آزارى او

* * *

ز حد بردى جفا نسبت به غير و مُردم از غيرت * كه بر مهر و وفاى او كمال اعتماد است اين

* * *

ازين رنجش كه كرد از غير آن مه مُردم از غيرت * كه او در ديگرى ديده‌ست و اين از رشك رنجيده

* * *

گو ديرتر ز پيشش قاصد بيا كه دانم * نوميد خواهدم ساخت ، حالا اميدوارم

دى وعده كرد و نامد ، بىوعده آمد امروز * هم سوخت ز انتظارم ، هم ساخت شرمسارم

* * *

دل ديوانه‌ام ديگر به طفلى كار افتادش * كه حرفى از وفا نشنيد هرگز بلكه استادش