خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٦

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

بر آن عاشق‌كش بىباك مىنازم كه در محشر * اگر دعوى خون خود كنم ، گردد گواه من

خوشم با عالم عصيان كه در محشر گنهكاران * شوند از قيد شرم آزاد در جنب گناه من

رفيعى كى فزايد حسرت من بر سر حسرت * سيه‌چشمى اگر افتد نگاهش در نگاه من

* * *

صف محشر خورد بر هم كه آيا كيست اين قاتل * كه مىخواهد شهيد تيغ او ، عذر گناه او

گواه بيگناهى گر ازو خواهند تا محشر * شهيد او همان خواهد شدن اوّل گواه او

* * *

اى دوست چه ترسانى از دورى خود ما را * معلوم كه هجرانت با ما چه تواند كرد

* * *

پسرا كدام صحبت كه تو آرزو نكردى * كه نشست با تو يكدم كه تو ميل او نكردى

* * *

نمىدانم چه سازم آه با چشم غيور خود * كه بهر ديدنش مىميرد و سويش نمىبيند

* * *

به من ظلمى كه آن كافر دل بىرحم كرد آخر * اميدم هست كاوّل پرسش روز جزا باشد

محبّت هست اگر دل را به دل من حيرتى دارم * كه او چون مىتواند يك نفس از من جدا باشد

* * *

ز نو آزردم از بهر تو بدخو ، خاطر يارى * كه هرگز در دلش نگذشت آزار دل زارم

* * *