خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

ز پادشاهى خسرو چه ذوق شيرين را * كه جوى شير بريدن به دست فرهاد است

به زاده‌ات مده اى ديده اسم طوفان ياد * چرا كه طفل تو در كار خويش استاد است

* * *

نگاهى دى ز طفلى ديده‌ام اى دل ز من برده * كه مىبرد از كفم البتّه گر دل پيش من مىبود ؟

* * *

چون شنيدى كز سر كويت رفيعى شد به خاك * هيچ رفتى گريه‌اى كردى ، عزايى « 1 » داشتى

* * *

تا به كى با همچو من يارى به كين باشد كسى * من نه آن يارم كه با من اين‌چنين باشد كسى

نيست چندان مشكل از دل مهر او كردن برون * مىتواند كرد بيرون گر برين باشد كسى

وصل او چون بيشتر در رشك‌فرمايى ماست * در فراق او چرا اندوهگين باشد كسى

* * *

مَلَك را بال و پر سوزد ز آه صبحگاه من * حذر تا مىتوانى مىكن از تأثير آه من

گواه بيگناهى مىشوم خود قاتل خود را * اگر در حشر گردد از نگاهى عذرخواه من

حقيقت چون نورزد با دل من غم كه در عالم * ز پيش هركه بگريزد ، گريزد در پناه من

( 1 ) . اصل : عذاى .