خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٤

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

ز الطاف الهى اندكى آگاه اگر هستى * به عصيان رو كن و چندان‌كه مىخواهى مناهى كن

* * *

كدام روز دلم يافت ذوق صحبت ازو * كه انتقام كشد هجر بىمروّت ازو

شراب وصل به ذوقى كه غير مىنوشد * اجل مگر بكشد انتقام لذّت ازو

دلى كه لذّت غفران به سعى عصيان يافت * دگر چگونه توان داشت چشم طاعت ازو

* * *

به اين‌قدر كه گذشته‌ست در دلم گلهء تو * ز من مكن گله‌اى ، من فداى حوصلهء تو

* * *

نمىكنى گله‌ام گرچه مىكنم گلهء تو * فداى حوصله‌ات باد تنگ حوصلهء تو

كسى كه بود ازو شهرتت نماند و تو غافل * كه رفته است چو ديوانه‌اى ز سلسلهء تو

نماند حرف هوس در دلم ز ديدن رويت * درست گشت كتاب من از مقابلهء تو

نرفته آنقدر از پيش كاروانى حسنت * كه پيك شوق رفيعى رسد به قافلهء تو

* * *

مهيّا باش باز اى ديده حسرت را كه پيدا شد * تو هم آماده شو اى دل تپيدن را كه مىآيد

* * *

نه همين جان و دلم زخم ستم خوردهء توست * كه سراپاى وجودم همه آزردهء توست

تو چه كردى به دل اى گرم محبّت به همه * كه جهان سوخت ز سوز وى و افسردهء توست

بر دلم رشك ز غوغاى خريدارن چيست * اين همان جنس كسادست كه رد كردهء توست

* * *