خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٢

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

مرا آزردگىها ، باطل السحرىست بر بازو * كه سحر سامرى را نيز در من نيست تأثيرى

بنازم قوت سرپنجهء آزردگيها را * كه زور دست او بگسست از هم ، سخت زنجيرى

عذاب دوزخ از نقل مفسّر فهم مىكردم * كه مىكرد آيت عشق بتان را طرفه تفسيرى

مپرس از من كه چون ديدى ، رفيعى را چه مىپرسى * كه ديدم از همه آزرده و از عشق دلگيرى

* * *

آن را كه دل محلّ محبّت نمىشود * ناقابل است و قابل دولت نمىشود

اين ذوق صلح بين كه ملول است خاطرم * روزى كه در ميانه كدورت نمىشود

ظاهر نمىشود كه سزاوار لطف كيست * تا جور دوست بر همه قسمت نمىشود

اى طالبان دوست حرام است ذوق وصل * آنجا كه جور جزو محبّت نمىشود

* * *

نهانى رنجشى كش روزگارى در ميان باشد * بسى بهتر از آن صلحى كه يارى در ميان باشد

چو آخر صلح خواهد گشت واقع خود به خود بهتر * چه لازم كالتماس غمگسارى در ميان باشد

فرامش كار من ، سهل است گاهى وعدهء و صلى * كه گر وصلت نباشد ، انتظارى در ميان باشد

اگر رانى وگر خوانى نرنجم « 1 » ، بر زبان نارم * كه جايى گنجد اينها ، كاعتبارى در ميان باشد

به باد نيستى ده اى فلك ، خاك وجودم را * كه برخيزد از آن سو ، گر غبارى در ميان باشد

( 1 ) . اصل برنجم .