خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤١

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

صبح ، خوش مخمور و پيراهن قبا مىآمدى * در كجا شب مانده بودى ، وز كجا مىآمدى

من ز يُمنِ مقدمت ، جان باختم اى وصل ليك * هجرِ كم فرصت دلم را كُشت تا مىآمدى

بس كه دل از ذوق ديدار تو گشته بىخبر * نيستم آگه كه مىرفتى تو يا مىآمدى

اى به محنت خانه‌ام فرموده ، خاموشى چرا ؟ * گر همان باقىست رنجش ، پس چرا مىآمدى ؟

دى به تابوت رفيعى رشكها بردم كه تو * همرهش گريانتر از اهل عزا مىآمدى

* * *

تلخكامان كز لب شيرين لبان ساغر خورند * تلخ‌تر هرچند باشد باده شيرين‌تر خورند

چون شهيدان را نوازش‌ها كند روز جزا * هريك از ارواح قدسى حسرت ديگر خورند

در قيامت دادخواهان تو چون پيدا شوند * اهل حشر از شورش و غوغا به يكديگر خورند

افسر تعظيم خسرو را بود سركوب طعن * تيشهء حرمان كه محنت‌پروران بر سر خورند

كامرانىهاى پرويزى تلافى مىشود * گر به هم فرهاد و شيرين در قيامت برخورند

* * *

دگر اى تازه صيدافكن ، فكندى بىمحل تيرى * كه رم كرد از سر تير تو نخجير و ، چه نخجيرى