خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٠

[ 2 . ] امير رفيع الدين حيدر معمّايى آدام اللّه تعالى ظلال سيادته و فصاحته الى يوم الدين

جَنّت‌آباد فرحبخش كه از هجرانش * آتش سينه عجب گر نكند نيرانى

آنچه از عامريان ماند به من كردم وصف * در بهايش به ولاى على عمرانى

مجملا قرب سه سال است كه با خرج و خراج * حبّه‌اى نيست نصيبم ز بر دهقانى

چون به خدمت برسد حسرتى مدح‌سرا * كه به مدحتگرىات كرده چو من سلمانى

بر وى از روى تلطّف بگمار آقايى * كم طمع ليك نه چون عامريان تالانى

در دعا كوش رفيعى مبر از حد بسيار * هست از دأب برون ، عرض سخن طولانى

تخم اميد حسودش ز زمين رسته مباد * تا بود سبزه چمن‌پرور و گل بستانى

و له فى الغزليّات

خوش آن‌كه درين دير غم آباد نيامد * وز ظلم تو تا حشر به فرياد نيامد

شب ياد جفاهاى تو مىكردم و دل هم * آورد به ياد آن‌چه مرا ياد نيامد

تحقيق ، كه در اصل نبوده است زبانش * مرغى كه درين باغ به فرياد نيامد

خسرو همه رشك است گرفتيم كه شيرين * يك بار به نظّارهء فرهاد نيامد

اين صيد زبون كيست رفيعى كه درين دام * نزديك به مردن شد و صياد نيامد

* * *