خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧١٧

[ 11 . ] مولانا رموزى

اى كه دورى ز برم ، نيست قرارم بىتو * من چه سازم ، چه كنم ، صبر ندارم بىتو

تو مرا عمرى و بىعمر به سر نتوان برد * هم تو خود گوى كه من چون به سر آرم بىتو

تا شدم از تو جدا اى مه خورشيد جبين * روز و شب همنفس نالهء زارم بىتو

* * *

ياد رخش غم از دل ناشاد مىبرد * شادم به ياد او كه غم از ياد مىبرد

* * *

كسى درد غريبى داند و اندوه غربت را * كه بر سنگ ملامت مىزند پاى سلامت را

چو درد عاشقى حاجت كجا افتد به درمانش * هر آن عاشق كه داند لذّت درد محبّت را

* * *

درون سينه‌هاى ريش عشّاق از تو پيكانها * به خون آغشته ماند غنچه‌ها را در گلستان‌ها

خرامان با تن پيراهن اى سرو از چمن مگذر * كه گلها را نبينى چاك تا دامن گريبان‌ها

غزال چشم سرمست تو ما را كرده سرگردان * كه همچون وحشيان گرديم دايم در بيابان‌ها

به وصف لعل شيرينت رموزى چون شكر ريزد * شكرريزان عالم جمله برچينند دكان‌ها

* * *