خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧١٦

[ 11 . ] مولانا رموزى

كسى كه عرصهء ملك جلال و جاه تو ديد * ممالك دو جهان كى درآيدش به نظر

برآورم به دعا دست چون وراى دعا * به دست نيست مرا هيچ تحفهء ديگر

هميشه تا بود آثار اختلاف جهان * مخالفان تو را در جهان مباد اثر

شها تو دست رموزى بگير از ره لطف * كه بهر طوف حريم تو كرده پا از سر

و له فى الغزليّات

بىلبش در ديده‌ام اشك جگر خون بسته است * دل مثال غنچهء گل ته به ته خون بسته است

نخلبندان ديده‌اى در شيشه چون بندند نخل * ديده نقش آن نهال قد موزون بسته است

نيست مى در شيشه بَلك « 1 » آن ساقى بحرآفرين * آتش تر را به آب خشك ز فسون « 2 » بسته است

تا سگش بهر قلاده عقد گوهر خواسته * چشم من بر تار مژگان دُرّ مكنون بسته است

* * *

هست آيين تو بيدادگرى ، داد از تو * نيست فريادرسى رسم تو ، فرياد از تو

قدمى رنجه نكردى سوى محنت‌كده‌ام * هرگز اين منزل ويران نشد آباد از تو

* * *

بر روى خويش طرهء دلكش چه مىنهى * من سوختم تو نعل در آتش چه مىنهى

* * *

( 1 ) . اصل : بل . ( 2 ) . اصل : افسون .