خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧١٤

[ 11 . ] مولانا رموزى

اشكال و ابجد است مر آن علم را يقين * تأويل آن شنو كه من آن را مؤّولم « 1 »

اشكال آن حروف رقومىست بو العجب * كان را كسى نديده و نشنيده جز دلم

هر مسئله كه پرسى از آن گويمت جواب * مانند درّ ناب كه بحر مسائلم

* * *

نوشته‌اند برين سقف لاجورد به زر * كه دهر سفله‌نواز است و بىخردپرور

سپهر عيب سرشت از كمال بدمهرى * كشيده خنجر كين بهر خون اهل هنر

مرو دلير به صحراى حادثات اى دل * كه گرگ حادثه مردم در است و مردم خور

به كهنه خانهء عالم مقيم نتوان بود * مكن مقام درين « 2 » آرمان‌سراى دو در

مجوى ميوهء عيش و طرب ز نخل اميد * كه اين درخت بجز بار غصه ندهد بر

درين سراچهء دهر اى پسر به ناز مَزى * كه اين‌چنين نتوان زيست در سراى پدر

مكن ز خوان نوال فلك نواله طلب * مشو فريفتهء او به قرص شمس و قمر

ازين سبب كه شكم‌پرورى و نفس‌پرست * زمين شكاف چو گاوى و باركش چون خر

ز من مرنج و مكن رنجه خاطرت بسيار * چو گويمت كه تو هستى ز گاو و خر كمتر

چرا اگرچه ندارند اين دو نطق و خرد * ولى به خلق رسانند منفعت ، نه ضرر

( 1 ) . اصل : مئولم . ( 2 ) . اصل : مكن درين مقام .