خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧١١

[ 11 . ] مولانا رموزى

عزيز كردهء حقند اين دو جنس لطيف * كه هر يكى همه را نور چشم و تاج سر است

مدان ز جنس جمادات جوهر زر و سيم * كه ذات الطف ايشان ز معدن دگر است

ندانم از چه سبب زر چنين مكرم شد * كه بهر او همه كس كو به كو و دربدر است

مگر به واسطهء آنكه هست سكّهء او * به نام آن « 1 » كه بر اوج علا چو ماه و خور است

على شهنشه عالى شكوه عالىقدر * كه معدن شرف هر دو كون را گهر است

به برّ و بحر رسيده‌ست صيت مكرمتش * كه درّ دُرج كرامت ، امير بحر و بر است

سريرتى كه در او حسن سيرتى يا بى * بدان كه منشأ اين حبّ آن نيكو « 2 » سير است

به خاطرى كه كند بُغض آن جناب خطور * بود مخاطره‌اى « 3 » كاندر او بسى خطر است

نهال دوستى شاه ، بارور شجرىست * كه عزّ و دولت دُنيى و عقبىاش ثمر است

كسى كه نيست ز روبَه دلى ، شكار سگت « 4 » * شغال ماده ازو به ، اگرچه شير نر است

تو راست رتبهء اعلى و خصم را اسفل * كه جاى كسره « 5 » بود زير و فتح بر زبر است

( 1 ) . اصل : او . ( 2 ) . اصل : نكو . ( 3 ) . اصل : مخاطره . ( 4 ) . اصل : سگ است . ( 5 ) . اصل : كسر .