خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٠٨

[ 11 . ] مولانا رموزى

به نقد لهو متاع حيات را مفروش * چرا كه سود تو نقصان بود درين سودا

چنين كه در تك‌وپويى ز حرص خواهد كرد * تو را سپهر كمان قد نشان تير بلا

علاج نفس حريصت مگر اجل بكند * كه درد حرص ندارد به غير مرگ دوا

ملك صفت شوى اى آدمى اگر نكنى * هواى وصل پرىطلعتان مه سيما

سپهر كوكبه گردى اگر ز ره نروى * به حسن زهره‌جبينان آفتاب لقا

خداپرست نمىگويمت از آنكه مدام * بجز پرستش زر نيست هيچ كار تو را

تو را محبّت زر جذب مىكند زان‌سان * كه كاه را برد از جا به جذب ، كاهربا

خداپرست نمايى تو خويش را و كنى * پرستش زر و شرمى نيايدت ز خدا

بزرگوار خدايى كه يك اشارتِ كُن * چو كرد ، كون و مكان آفريد و ارض و سما

مقّدّرى كه چو بر مقتضاى امرِ قدر * نهاد خامهء تقدير در بنان قضا

نه بر جريدهء امكان نوشت حرف غلط * نه بر صحيفهء هستى كشيد خطّ خطا

به راه كعبهء توحيد اگر قدم بنهى * رسى ز بدرقهء لا ، به منزل الّا

چو بود جيفهء دنيا كِلاب را درخور * نشد رسول ، طلبكار جيفهء دنيا

نبىِّ هاشمى ابطحى ، عليه صلاة * محمّد مدنى ، شاه يثرب و بطحا

سپهر مهر نبوّت كه كمتر از ذره * نمود در نظر او جهان و مافيها

به شِكّرِ أنا أفصح چو كرد لب شيرين * ببرد رونق شهد فصاحت فصحا

اگرچه دانش بسيار داشت منشى عقل * ز منشآت وى آموخت امْلى و انشا

اگر نيايد سرگشتگى چو پرگارت * درون دايرهء شرع باش پابرجا

رضا به داده كسى كو نداد ، شاد نزيست « 1 » * نمىخورى غم اگر مىدهى به داده رضا

به قسمتى كه تو را داده‌اند راضى شو * كه گفته است شه إنّما رضيت بما

ولى حق اسد اللّه غالب آن سرور * كه هست حرز مديحش حمايل جوزا

كَنندهء در خيبر ، قسيم خلد و جحيم * وصى نفس پيمبر ، شفيع روز جزا

آيا شهى كه براى اداى فرض تو بود * كه رفت جانب مشرق ز سوى غرب ذُكا

( 1 ) . اصل : نرست .