خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٠٧

[ 11 . ] مولانا رموزى

خضر در جستجوى خاك راهش تا قدم ننهاد * نشد روزى حيات جاودانى ز آب حيوانش

كسى كو بىولايش در حدود شرع مىكوشد * ازين ابواب نگشايد بجز ابواب خسرانش

ز كار خويش آن حدّاد را كى بهره‌اى باشد ؟ * كه آهن سرد و مويين پتك و چوبين است سندانش

به فوق لا مكان بايد هزاران ساله ره رفتن * مَلَك را گر كند رغبت زمين‌بوسى ايوانش

رموزى را بناى ركن ايمان ز آن بود محكم * كه با مهر على آميختند ، اجزاى اركانش

نيارد شكر گفتن اين غنيمت را و مىگويد * كزين‌سان نعمتى نامنتهى ، كفرىست كفرانش

به مِعيارُ الهُدى ز آن نامزد گشت اين زر رايج * كه تا نقد هدايت را محك سازند اخوانش

* * *

دلا ز گلشن عالم مجو نسيم وفا * كه هست هر گل او را هزار خار جفا

چو گل ز نشوونمايى درين چمن مغرور * مباش غرّه درين پنج روزه نشوونما

گذر ز قلزم دنيا مكن به كشتى عمر * كه صد سفينه شكسته‌ست موج اين دريا

چرا به باديهء دهر خانه مىسازى * كه هست وادى حرمان و سيل‌خيز فنا

تو آن گلى كه گلستان قدس جاى تو بود * ندانمت به چه تقريب آمدى اينجا

به فضل آمده از كُل عالمى افضل * مسخّر است تو را تاج‌وتخت فضّلنا

دلى تو راست به دل حُبّ عالم سفلى * ز سفله قطع محبّت نمىكنى قطعا

عجوز دهر تو را مادر است ، زن مكنش * كه هيچ گبر به مادر نكرده است زنا

اطاعت ار كُنىاش باشد از تو مستغنى * شود مطيع تو گر پيش گيرى استغنا

اگر تو رستمى آخر به مكر و دستانت * فريب مىدهد اين پير زال عشوه‌نما