خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٧٠٥

[ 11 . ] مولانا رموزى

شرانگيزى حاسد مرد دانا را بود نافع * چو ابراهيم كآمد نار نمرودى گلستانش

نخوردى قاضى رشوه‌ستان مال ضعيفان را * گر از بيم حساب حشر ، دل بودى هراسانش

ز بت‌هاى علايق عابدى كاو نيست روگردان * بود طغرا به ديوان عمل ، عُبّاد اوثانش

منجم راحت و زحمت ز تأثير فلك داند * همانا اعتقادى نيست با تقدير يزدانش

نگشتى پير زال از چرخ خود روزى طلب هرگز * اگر بودى گمان رزقى از گردون گردانش

نه هنگام شكم سيرى خروشد « 1 » مرد بىمايه * كه ابليس از نفس بادى دمد در ناى انبانش

خوش آمد وام دارى را كه صاحب وام غايب شد * ز بار آزاد شد خر چون ز پشت افتاد پالانش

خورد خون رعيت عامل ار غافل بود سلطان * كُشد گرگ آخر آن گله كه در خواب است چوپانش

اثر ندهد دعا گر صدق و دعوى نيست داعى را * چه سود انداختن تيرى كه نبود پرّ و پيكانش

ز قرب فيض قرآن دور از آن شد قارى مفسد * كه در افساد راغب گشت و لعنت كرد قرآنش

وجود خاكىات را تا به باد فتنه برندهد * چو خيزد نار شهوت ز آب استغفار بنشانش

چو مىبازى نظر ، بارى به آن رخساره واله شو * كه عكس لمعهء نور است حسن جمله خوبانش

( 1 ) . اصل : فروشد .