خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٩٧

از معمّياتش چند معمّا در خاطر بود ثبت شد به اسم كريم

شب كه چراغ رهم شعلهء آه من است * همره من سايه نيست ، بخت سياه من است

* * *

به خاك از داغ او بردم دل پرخون ولى ترسم * كه در صحراى محشر ، لاله‌سان خونين‌كفن باشم

* * *

بس كه بر سنگ سر تيشهء فرهاد آمد * سنگ از تيشهء فرهاد به فرياد آمد

* * *

عارضت شاهد و لب ساقى و مى گفتارش * مطربت چشم سياه و مژه موسيقارش

* * *

خار مژگانم كه گل از اشك گوناگون دهد * هر گلى كارد به باران خار بوى خون دهد

* * *

شبى كه بىتو دو چشمم به مه نظاره كنند * ز اشك روى زمين را پر از ستاره كنند

* * *

بهار آمد كه بوى گل كند ديوانه بلبل را * قباى سبز پوشد گلبن و بر سر زند گل را

* * *

گفتمش مه چيست ، گفتا روى نيكوى من است * گفتمش خورشيد ، گفتا پرتو روى من است

* * *

بس كه صورت بسته در چشم خيال آن جمال * كشته از شمع خيالش ديده فانوس خيال

تا ز خال خود نمودى نقطه و از خط الف * شد يكى در ده جمال دلكشت زان خط و خال

از معمّياتش چند معمّا در خاطر بود ثبت شد به اسم كريم

از معمّياتش چند معمّا در خاطر بود ثبت شد به اسم كريم

كرد تا جا در دو چشم من خيال آن جمال * روى يارم شمع گشت و ديده فانوس خيال « 1 »

( 1 ) . اصل : منست .