خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٩٥

[ 9 . ] مولانا نگاهى

* * *

گفتمش مه چيست ، گفتا روى نيكوى من است * گفتمش خورشيد ، گفتا پرتو روى من است

گفتمش حسن چمن از نرگس و سنبل خوش است * گفت اين چشم خوش و آن حلقهء موى من است

گفتمش بر برگ گل دى چشم بلبل ديده‌ام * گفت اين لعل لب و آن ، خال هندوى من است

گفتمش تعريف جنّت چيست واعظ را غرض ؟ * گفت مقصودش ازين معنى ، سر كوى من است

گفتمش با من بگو طوبى كه مىگويند ، چيست ؟ * گفت پيش راست‌بينان ، قدّ دلجوى من است

گفتمش از عشق تو در آب و گه « 1 » در آتشم * گفت از نرمى لطف و گرمى خوى من است

گفتمش دانى نگاهى كيست ، او را حال چيست ؟ * گفت مسكينى ، فقيرى كاو دعاگوى من است

* * *

قبلهء عارض تو كعبهء جان است مرا * حجر الأسود آن كعبهء جان خال سياه

بر بياض دو رخت نيست سواد خط سبز * خامهء صنع نوشته‌ست براتى بر ماه

چند گويى به نگاهى كه تو را خواهم كُشت * خواهى ار بسملش اى دوست بيا ، بسم اللّه

* * *

دلبر من گرنه برقع بر رخ خوب افكند * روى شهر آشوب او در شهر آشوب افكند

چون دهد قاصد به دست يار مكتوب مرا * از غضب در پيش او ناخوانده مكتوب افكند

* * *

تا ديدهء من نقش رخت در نظر آورد * از خون جگر در به رخ غير برآورد

* * *

( 1 ) . اصل : گه در آب .