خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٩٢

[ 8 . ] مولانا نعمتى

اجل كه هست سوار دلير عرصهء عمر * دم غزا يكى از خيل آن مَلَك حشر است

گذشته لشكر موسى اگر ز لجّهء نيل * بدان طريق كه در برّ و بحر مشتهر است

شده‌ست لجّهء گردون ممرّ كوكب او * ز كهكشان كه نشان مانده است ازين ممر است

زهى ستاره سپاهى كه نور رايت تو * جهان‌فروز چو قنديل ماه و شمع خور است

مدام مرغ خدنگت درون گلشن رزم * چو نخل نيزه‌ات از خون خصم آبخور است

هميشه از سر اعداست نيزه‌ات پربار * نهال رمح تو يا رب چه نخل بارور است

سحاب تيغ قضا قدرت تو آن ابر است * كه خون‌خوار « 1 » حياتش دم غزا ، مطر است

ز پرتو تو زليخاى « 2 » عالم است جوان * تو يوسفى و جمال تو احسن صور است

در انتظار قدوم تو پير شد عيسى * به مهر ، جانب او بين كه طفل بىپدر است

هواى سايهء طوبى كجا كند آن سر * كه زير سايهء آن سرور فرشته‌فر است

سرم به سايهء طوبى فرونمىآيد * چرا كه همّت عالى از آن بلندتر است

منم كه خسرو ملك سخنورى شده‌ام * به يمن مدح تو كان مخزن پر از درر است

( 1 ) . اصل : خار . ( 2 ) . اصل : زليخا .