خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٨٦

[ 8 . ] مولانا نعمتى

مهجور تو را طاقت استغنا نيست * باز آى كه اعتماد بر دنيا نيست

امروز كه هستيم به هم خوش باشيم * فرداست كه از ما اثرى پيدا نيست

* * *

جان ز جورت بر لب آمد ناتوانى چند را * چند قصد جان كنى ، آزرده جانى چند را

مىكشى تيغ جفا بر عاشقان خسته‌دل * مىكُشى هر دم به شوخى ناتوانى چند را

نعمتى شد بر سر كوى وفا پامال غم * ريخت در پاى سگانش استخوانى چند را

* * *

بكش از بهر قتلم تيغ و از كشتن مترسانم * چه مىترسانى از تيغم كه من خود كُشتهء آنم

ندارم چارهء درد تو اى دل كز غمش من هم * به حال خود گرفتارم ، به كار خويش حيرانم

* * *

چشم تو كه سر فتنهء خوبان جهان است * ناوك فكنى ، صف‌شكنى ، سخت كمان است

سرو تو نهالىست كه از گلشن ناز است * لعل تو نباتىست كه از شيرهء جان است

از سوزش داغ غم عشق تو چه گويم * آنجا كه عيان است چه حاجت به بيان است

پنهان مكن از نعمتى آيينهء رخسار * رخسار تو آيينهء صاحب‌نظران است

و له فى التركيب « 1 »

السلام اى مظهر الطاف رب العالمين * مقتداى اهل ملّت ، ملجأ ارباب دين

كاشف علم « سلونى » ، نكته‌دان « لو كشف » * پادشاه كشور دانش امير المؤمنين

( 1 ) . اصل : و له فى القصايد - اين تركيب‌بند در استقبال تركيب‌بند مولانا حسن كاشى سروده شده است .