خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٨٤

[ 8 . ] مولانا نعمتى

مرغ دل در اضطراب افتاد اهل ذوق را * چون به عزم صيد دلها ، شاهباز من گذشت

سوخت سرتاپاى شمع از آتش سوداى من * پيش او چون قصّهء سوز و گداز من گذشت

* * *

شمع چون ديد كه پروانهء بىپروا سوخت * آتشى در دلش افتاد كه سرتاپا سوخت

بىسر زلف تو تنها نه دلم مىسوزد * كه سراپاى وجود من ازين سودا سوخت

نيم جانى ز غم عشق توام بيش نبود * آن هم از حسرت آن لعل حيات‌افزا سوخت

* * *

مىرود دلدار و جان از من جدايى مىكند * آه چون سازم كه عمرم بىوفايى مىكند

با رقيبم آشنا شد آخر آن بيگانه‌وش * واى بر آن كس كه با او آشنايى مىكند

نعمتى از اهل دل دارد تمنّاى نظر * بىنوايى بر در دلها گدايى مىكند

* * *

دل ترك جان ز فرقت آن دلستان گرفت * رحمى كن اى اجل كه دلم از جهان گرفت

دل را نشان ناوَك بيداد كن دمى * ز آن پيشتر كزو نتوانى نشان گرفت

نگرفته‌ام به عمر خود آسايش از غمت * آسايش از غم تو كجا مىتوان گرفت

افروخت تا چو شمع ز رخ بزم غير را * پروانه‌وارم آتش غيرت به جان گرفت

كردم سفر چو نعمتى از آستان او * چون خاطر سگش ز من ناتوان گرفت

* * *

مردم از درد ، آن مسيحا دم طبيب من نشد * شربتى « 1 » زان لعل روح‌افزا نصيب من نشد

( 1 ) . اصل : شربت .