خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٨٠

[ 8 . ] مولانا نعمتى

شمع از مه رخسار تو افروختن آموخت * پروانه ز آه دل ما سوختن آموخت

خاك دل ما غمزه‌اش از سوزن مژگان * خوش دوخت ندانم ز كه اين دوختن آموخت

* * *

مرا عطر كفن خاك ره دلدار بايستى * به جاى خشت بالين آستان « 1 » يار بايستى

طبيبان از علاج درد من عاجز شدند آخر * طبيبى چون تو بر بالين اين بيمار بايستى

گرش ديدار مىديدم ز حسرت جان نمىدادم * دم مردن نصيبم شربت ديدار بايستى

* * *

آن ماه كه از ديده نهان است جمالش * عمرىست كه جان مىدهم از بهر وصالش

هرگز دمى از بند غم آزاد نگشتم * تا شد دل ديوانه اسير خط و خالش

تا سبزهء خط گرد لب لعل تو سر زد * نه ياد خضر كردم و نه ياد زلالش

هركس كه چو خورشيد به دل مهر تو ورزد * تا روز قيامت نبود بيم زوالش

* * *

عاشقان مشتاق ديدار تواند * ماهرويان هم هوادار تواند

صد چو يوسف بر سر بازار عشق * نقد جان بر كف ، خريدار تواند

( 1 ) . اصل : آستين .