خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٧٩

[ 8 . ] مولانا نعمتى

خطت ز آب خضر نشان مىدهد هنوز * لعلت به مُرده مژدهء جان مىدهد هنوز

حسنت گمان مبر كه ز خط گشت بر طرف * صد عاشق از براى تو جان مىدهد هنوز

تن خاك گشت و بر سر خاكم نسيم عشق * زان گل نويد وصل به جان مىدهد هنوز

* * *

سينه ز كينهء كسان پاك كن و صفا ببين * در دل خود نظر كن و جام جهان‌نما ببين

لوح ضمير خويش را پاك كن از غبار غير * در دل خويش بعد ازين ، جلوهء دلربا ببين

آينهء سكندرى ، اى كه نديده‌اى بيا * صورت جام در كف ساقى بزم ما ببين

باز نمىكند دوا عاشق دردمند را * خوى به درد او كن اى نعمتى و دوا ببين

* * *

ز سبزه بر رخ چون ياسمين نقاب انداز * نقاب بر ورق گل ز مُشك ناب انداز

خراب گشت ز باران اشك خانهء تن * ز مهر سايهء رحمت بر اين خراب انداز

كباب گشت دل نعمتى ز آتش شوق * از آن دو لب نمكى بر دل كباب انداز

* * *

تا كى آن پيمان‌شكن بر ما زند سنگ جفا * وه كه آخر شيشهء ناموس ما خواهد شكست

از بدان برگرد و با نيكان نشين اى نعمتى * زانكه روز بد نبيند ، هر « 1 » كه با نيكان نشست

* * *

دلم از گردش ايّام تا كى غرق خون باشد * به بزم دُردنوشان ، جام عيشم سرنگون باشد

به حالم اين نفس گر جان دمى باقىست رحمى كن * دمى ديگر خدا داند كه حال عمر چون باشد

غم عالم برون كن نعمتى از دل چه قيد است اين * دل‌آزادگان را چون غم دنياى دون باشد ؟

* * *

( 1 ) . اصل : آن‌كه .