خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٧٦

[ 8 . ] مولانا نعمتى

ابيات مختار كه در اين كتاب مسطور است از زبدهء نتايج آن طبيعت . وفات مولانا در شانزدهم شعبان سنهء 960 اتفاق افتاد و جهت ضبط سال ، بلبل طبع حسان العجم مولانا محتشم اين ترانه آغاز نهاد .

شعر

نعمتى شاعر مادح كه فتاد * مدح بسيار در افواه ازو

سببش اينكه نيامد به ظهور * غير مدح اسد اللّه ازو

گشت برطبق تقاضاى قضا * دهر پرداخته ناگاه ازو

من كه پيش از همه ياران بودم * همدم نالهء جانكاه ازو

بهر تاريخ وفاتش گفتم : * « نعمتى شد ز جهان آه ازو » « 1 »

انتخاب غزليّاته

خلق مىخوانند ما را عاشق و بدنام و مست * آرى آرى در حق ما هرچه مىگويند هست

با وجود آنكه خود دارند صد آلودگى * گاه ما را رند مىخوانند ، گاهى مىپرست

هر طرف خلقى به خون ما كمر بستند ليك * خوشدلم كز دردمندان هيچ كس طرفى نبست

* * *

باز رسيد ترك من از پى قتل عاشقان * تيغ كشيده و زده ، دامن ناز بر ميان

زندهء جاودان بود كشتهء خنجر غمش * زانكه زلال تيغ او ، هست حيات جاودان

- الابرار گفته . . . اين مطلع از اوست : هلال عيد را ميل است با ابروى زيبايش * كه بر بام فلك خم گشته از بهر تماشايش » ترجمهء احوال شاعر در عرفات ، ص 760 نيز مذكور است . ( 1 ) . به سال 960 ه . ق اشاره دارد .