خلاصة الأشعار و زبدة الأفكار ( بخش كاشان ) ( فارسي ) — الصفحة ٦٦٥

[ 5 . ] مولانا گلشنى

گفت در كويم كسى را چون تو درد عشق نيست * گفتمش اين بحث در فرهاد و مجنون مىرود

ديده و دل راست باهم از پى تير تو جنگ * در ميان هر دو خون مىآيد و خون مىرود

طوطى از وصف شكر چون پسته‌اى لب بسته دار * گلشنى را چون سخن زان لعل ميگون مىرود

* * *

چشمان او به بردن دلها مقيّدند * مردم نگر كه در پى نفع و ضرّ خودند

اى دل منال گر كُشدت يار كز ازل * عشاق خون گرفته بدين كار آمدند

* * *

يك ره گذار كن به سوى عاشقان زار * كافتاده همچو سايه به راه تو بيخودند

خوبند دلبران جهان گلشنى ولى * چون نيك بنگرى همه با بيدلان بدند

* * *

عشق تو دارويىست كه بيهوشى آورد * وز هرچه غير توست فراموشى آورد

زلفت دهد به بند من بىگناه پند * چون سر به گوش تو پى سرگوشى آورد

نبود عجب اگر نكنى ياد گلشنى * آرى غرور حسن ، فراموشى آورد

* * *

آن‌كه بر گريهء من خندهء بسيار كند * گر بداند « 1 » غم من ، گريه بر او كار كند

خوبرويان همه خون در دل بيمار كنند * كو طبيبى كه دواى دل بيمار كند

آمده سوسن آزاده كه با چند زبان * در گلستان ، به غلامىّ تو اصرار كند

* * *

بار غمش كه كوه گران تن نمىكشد * شادم كه هيچ كس بجز از من نمىكشد

* * *

( 1 ) . اصل : نداند .